amazonas, perfectionisme
Persoonlijk

‘Gewoon’ goed is goed genoeg

Gewoon goed, da’s goed genoeg.

 

Ik heb het daar lang moeilijk mee gehad. Ik heb het daar het grootste deel van de tijd nog steeds moeilijk mee. Wanneer ik iets doe, dan vind ik ‘gewoon goed’ niet goed genoeg. Ik bedoel, waarom goed als het ook beter kan? Waarom goed als het met nog net dat duwtje extra (bijna) perfect kan?

Spoiler alert: het is een VALKUIL mensen, een VALKUIL.

Toen ik vroeger ging solliciteren, noemde ik steevast als een van mijn beste eigenschappen dat ik perfectionistisch ben. Ondertussen weet ik dat het absoluut een sterkte, maar tegelijk ook mijn grootste valkuil is.

Perfectionisme zorgt voor een druk die je jezelf oplegt. Je bent streng voor jezelf. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dat tot op zekere hoogte ook goed is. Het is goed om jezelf uit te dagen om het net iets beter te doen of net een betere versie van jezelf te worden. Het houdt je scherp en creatief. Je zoekt naar oplossingen en efficiënte methodes. Tegelijk werkt het ook verlammend en creëert het onrust. Het zorgt er voor dat je niet snel tevreden bent en te weinig van successen* kunt genieten. Immers, in plaats van blij te zijn, denk je meteen: “Fijn dat het goed was, maar hoe had ik het nóg beter kunnen doen?”. Laat je eens een steekje vallen, dan beschouw je dat als een persoonlijk falen, zelfs al heb je er alles aan gedaan om het wel te doen slagen. Dit kan op werkvlak, maar ook op persoonlijk vlak zijn.  *ook successen hoeven niet werkgerelateerd te zijn. Gezellig op pad geweest zijn met het gezin en dan een torenhoog schuldgevoel hebben omdat je geen zakdoek bij had voor de kinderen valt ook onder de categorie ‘niet kunnen genieten van een succes/geluksmoment’.

Alles geven en steeds meer en beter willen zijn en doen, zo ben ik. Het is moeilijk om dat na bijna 39 jaar nog helemaal om te buigen. Het strebertje zit heel diep in mij en maakt een deel uit van wie ik ben. De kunst is nu om dat strebertje af en toe het zwijgen op te leggen en content te zijn met wat in mijn ogen ‘gewoon goed’ is. Een aantal maanden geleden las ik “besef goed dat jouw 80% voor anderen vaak al 100% is”. Anders gezegd: als ik het gevoel heb om er slechts voor 80% te zijn, dan heeft de tegenpartij waarschijnlijk al het gevoel dat ik er voor de volle 100% ben. De quote zette me aan het denken. Toen iemand in mijn professionele omgeving ongeveer hetzelfde tegen me zei, maar met nog extremere percentages, was ik er toch even niet goed van. Daar waar ik de eerste keer nog geflatteerd was omdat mijn perfectionisme dus toch voor een goed resultaat zorgde, deed de uitspraak me de tweede keer al een klein beetje wankelen.

Een heel klein beetje maar, want ik deed er nog niet echt iets mee.

Ondertussen doe ik er wel wat mee. Ik verplicht mezelf om vaker FOERT te zeggen en mijn omgeving helpt me daarmee. Het gaat niet vanzelf. Nog niet. Maar ook daar: elke stap is er eentje.

Hoe goed zijn jullie in foert zeggen? Hoe tevreden ben jij met jezelf? Is ‘gewoon goed’ goed genoeg voor jou?

amazonas, brazilië, perfectionisme

 

2 Reacties

  1. Kan iemand mij dat eens leren, foert zeggen? 🙂
    Ik ben een perfectionist eerste klas, vrees ik…
    In mijn bullet journal staat de quote ‘Done is better than perfect’ als reminder, maar ik vind het geen gemakkelijke…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers op de volgende wijze: