Jezelf verliezen in klikken en doorklikken

Jezelf verliezen in klikken en doorklikken

Ik las afgelopen week op de Facebookpagina van Kelly dit:

verliezenIk bedacht me dat ik dat ook wel eens te vaak voor heb. 

Ik heb altijd YouTube aan staan als ik aan het werk ben. I-Tunes en Spotify gaan voorlopig helemaal aan mij voorbij. Niet dat ik de hele tijd aan het kijken ben trouwens, totaal niet. Het is echt bedoeld als achtergrondmuziek.

Maar toegegeven, soms is mijn concentratie ver zoek en dan MOET ik plots beginnen grasduinen in YouTube.

Toen ik dus bovenstaande post over het Songfestival zag verschijnen, dacht ik plots terug aan dat ene songfestivalnummer waar ik na al die jaren nog steeds een zwak voor heb. Stel er vooral geen vragen over, iedereen heeft recht op zijn afwijking. Ter mijner verdediging: ik stuurde een screenshot naar mijn broer en die wist echt binnen de seconde welk nummer het was. It runs in the family!

Ik probeer verder de route te reconstrueren die ik volgde vanaf de suggestie van Kelly tot het punt waarop ik dacht dat ik nu toch écht weer aan het werk moest.

“Oh – Eurosong.  Tijd voor S.A.G.A.P.O!”  Oh waw, dat was echt vals. En al uit 2002! Niet te geloven. En ondertussen het nummer woordelijk meezingen. Niet dat er veel tekst in komt, maar bon. 

eurosong, griekenland

 

“Tiens, 2002, dat was mijn Louvain-la-Neuve-studententijd.” Meteen zit ik weer met een blonde Leffe op een terrasje ‘te studeren’.  Daar hoort Starflam bij.  Na ‘La Sonora’ passeren ook nog ‘l’Amnésie Internationale’ en ‘Ce plat pays de revue.

Terwijl ik naar Starflam luister, denk ik terug aan die andere ‘foute’ rappers uit mijn jongere jaren. Voor ik het weet, heb ik Osdorp Posse opgezocht. Ik herken meteen het hoesje van de cd die ik vroeger leende bij de bib. Ik zoek de lyrics op en merk dat ik jaren lang “als we stoned zijn willen we vette pizza” in plaats van “als we stoned zijn willen we vette beats” heb meegebruld.  Kwestie van prioriteiten mensen, prioriteiten.klikken, youtube,

Over Nederlandse toppers gesproken, mijn meest memorabele concert ooit was toch wel jubileumconcert van de Heideroosjes in de AB in Brussel. Samen met mijn broer hadden we een topavond, al moet ik eerlijk toegeven dat ik me er maar flarden meer van herinner. Van ‘Damclub Hooligan’ naar ‘Sjonnie en Anita’ , en ik word gekatapulteerd naar de broeierige weide van Werchter, waar we met de hele wei de broembroembroem nabootsen.

In de suggestiebalk zie ik Extince staan. Nog zo’n jeugdsentiment. En weer Nederlanders, was het van toen al voorbestemd? ‘Spraakwater’. Maar he, nog leuker dan Extince, dat was Brainpower met ‘Dansplaat’.  Ooit nog aangevraagd op Studio Brussel toen ik in Louvain-la-Neuve studeerde. Behoefte aan iets Nederlandstalig misschien? Ik zag ze ooit ook live ergens in Mechelen en het enige wat ik me nog kan herinneren is dat een van de bandleden sprekend leek op de hypervrolijke emoji van Yahoo Messenger, maar dan met dreadlocks. Ja, zo oud ben ik. Yahoo Messenger begot. Bestaat dat nog?

In ieder geval, ik was dus vertrokken voor een hele trip down memory lane op basis van een songfestivalnummer dat ik niet eens ken. Andere keren gaat het niet enkel om muziek trouwens, dan kan ik plots een filmpje zien met de beste audities van The Voice Frankrijk en voor ik het weet ben ik vertrokken voor een hele reeks emotionele filmpjes met prachtig zingende kinderen die zingen voor een zieke of overleden ouder, die vroeger gepest werden of die gewoonweg barsten van het talent. En echt, je houdt niet voor mogelijk in hoeveel landen dat programma gelopen heeft!

Kunnen jullie je ook soms zo verliezen in filmpjes?