Stilstaan bij kleine dingen #1: januari – fotoverslag

Vanaf dit jaar geen fotoverslag van de afgelopen maand meer. We willen samen met de kinderen proberen om iedere maand bij iets kleins stil te staan. Iets waar we meestal geen aandacht voor hebben. Omdat het er altijd is, omdat we er niet (meer) op letten, omdat we er geen tijd voor maken… In januari stonden we stil bij ‘onze’ molen. De molen die er al sinds jaar en dag staat en waar we elke dag twee keer langs fietsen.  Een aantal jaar geleden volgden we vol spanning de restauratiewerken. Ein-de-lijk kwamen er weer wieken aan de molen! Deze zomer beklommen we de molen en waanden we ons heel even molenaars.

Nog steeds iedere ochtend, als we het laatste huis in de straat voorbij fietsen vooraleer we de molen kunnen zien, roept er wel één van onze kinderen: “Kijk!! De molen!”, met een enthousiasme als was het de eerste keer dat we het zagen.

Daarom besloot ik om in december en januari telkens heel even af te remmen bij de molen en een foto te nemen. Altijd tussen acht uur en half negen. We genoten van het uitzicht, van de prachtige wolken en van de kleurenpracht door de opkomende zon. Even vaak was het somber en grijs, maar dat kon ons niet deren.

Ik deel met jullie de mooiste molenmomenten van de afgelopen maand. Gewoon. Omdat stilstaan bij kleine dingen eens deugd kan doen.

stilstaanbijkleinedingenjanuari

 

Van welke kleine dingen kunnen jullie genieten? Wijzen jullie kinderen je er ook op dat sommige natuurfenomenen zo ongelofelijk mooi zijn? Maak je daar bewust tijd voor?

 

5 gedachten over “Stilstaan bij kleine dingen #1: januari – fotoverslag

  1. Oh, echt mooi!! Ik vond het al leuk om de molenfoto’s op instagram te zien passeren 🙂

    Ik merk dat ik zelf meer aandacht heb voor die kleine dingen sinds Giel er is… vaker gaan we toch even op zoek naar de maan, kijken we naar de lucht, een madeliefje… en ook als ik nu alleen ben let ik er meer op 🙂

  2. Waaaauw! Ik betrap mezelf er vaak op dat ik te weinig tijd maak voor schone, kleine dingen. Da’s ook nog eens pijnlijk duidelijk geworden op het schoolweekend: ik ren en vlieg en loop en sprint… Een tijdje geleden nam ik me voor om daar eens een blogje aan te wijden, maar zelfs dat is er nog niet van gekomen.
    Fijn dus dat onze kindertjes ons daar af en toe eens attent op maken. Arthur is er ook zo’n krak in. Heerlijk!

Geef een reactie